Οι νοσηλευτές μιας παιδολογικής μονάδας σχεδόν καθημερινά έρχονται σε επαφή με πολλές στρεσογόνες καταστάσεις. Καθημερινά βρίσκονται κοντά στους γονείς που υποφέρουν ψυχικά, κοντά στο

παιδί που πονάει και συχνά αντιμέτωποι με τον θάνατο αγαπημένου παιδιού – ασθενή. Η παρούσα ερευνητική πρόταση, έχει σκοπό να δείξει αν οι νοσηλευτές παιδό-ογκολογικών μονάδων εκφράζουν ψηλά ποσοστά

στρες, εφόσον προσφέρουν πλήρη νοσηλευτική φροντίδα και ολοκληρώνουν τις υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν με την ανάλογη συνεργασία με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας και με την συνεργασία των γονιών. Επίσης

αν εκφράζουν μεγάλη ικανοποίηση για το έργο τους. Η μέθοδος που θα χρησιμοποιηθεί θα είναι ποιοτική ανάλυση με ημιδομημένες συνεντεύξεις. Δείγμα θα παρθεί όλο το προσωπικό που εργάζεται τώρα στο

παιδο-ογκολογικό τμήμα του Μακάριου Νοσοκομείου. Διαφαίνεται μεγάλος βαθμός ομοφωνίας μεταξύ των ερευνητών ότι νοσηλευτές που φροντίζουν παιδιά με καρκίνο, είναι δέκτες μοναδικών στρεσογόνων

παραγόντων που σχετίζονται με το έργο τους. Επίσης δίνεται ιδιαίτερη σημασία και σε άλλους παράγοντες που σχετίζονται με την ίδια την εργασία, όπως είναι ο φόρτος εργασίας, η αυταρχική διοίκηση, η

έλλειψη επικοινωνίας, η κακή σχέση μεταξύ του προσωπικού, το ακανόνιστο ωράριο και η έλλειψη υλικών μέσων. Η μελέτη στοχεύει στο να αναγνωριστούν οι ανάγκες των νοσηλευτών, ψυχολογικές, ανάγκες

στήριξης, ανάγκες εκπαίδευσης και βελτίωσης των γνώσεων έτσι ώστε να ικανοποιηθούν με αποτέλεσμα να μειωθεί στο ελάχιστο το στρες που προκαλείται στα άτομα αυτά. Σκοπός των νοσηλευτών είναι η

πρόληψη, η θεραπεία, η αποκατάσταση. Με την απαραίτητη και απαιτούμενη μόρφωση και στηρίξει π.χ μέσω συμβουλευτικών προγραμμάτων θα το επιτύχουν στο μεγαλύτερο βαθμό. Η νοσηλευτική συνεχώς

αναπτύσσεται, έτσι και οι νοσηλευτές είναι υποχρεωμένοι να ενημερώνονται κα να λαμβάνουν μέρος στη συνεχή επιμόρφωση που τους παρέχεται. Για να φανούν οι νοσηλευτές αντάξιοι των σκληρών ευθυνών και

υποχρεώσεων τους, πρέπει να αναπτύξουν πολύ δυνατά συναισθήματα, δυνατό χαρακτήρα ανοικτή καρδιά και φιλική συμπεριφορά έτσι ώστε να βοηθήσουν στο μεγαλύτερο βαθμό τα παιδιά αυτά. Για να το πετύχουν

αυτό, χρειάζεται οι νοσηλευτές να βρουν τρόπους ψυχολογικής στήριξης και απαραίτητης ειδικής εκπαίδευσης και επιμόρφωσης.